Główny Sztuka Jak Hannah Wilke i Eva Hesse próbowały na nowo zdefiniować rzeźbę

Jak Hannah Wilke i Eva Hesse próbowały na nowo zdefiniować rzeźbę

Ujęcie instalacji prac Wilkego. Dzięki uprzejmości Galerii Acquavella.Dzięki uprzejmości Galerii Acquavella.



Feministyczny ruch artystyczny lat 60. i 70. pomógł na nowo zdefiniować to, co wielu uważa za sztukę. Poprzez rozmycie gatunków artystycznych, materiałów, a nawet ciał, wielu artystów wyszło z tej epoki, która miała na nowo zdefiniować, czym jest sztuka. Szczególnie Eva Hesse i Hannah Wilke były artystkami, które poprzez swoją sztukę aktywnie tworzyły nowe przestrzenie dla siebie i innych. To ma sens, dlaczego Hesse i Wilke są podmiotami Galerie Acquavelli' Najnowsza wystawa lokalizacji Upper East SideEva Hesse/Hannah Wilke: Erotyczna abstrakcja.

Koncentrując się na pracach od 1965 do ’77, Erotyczna abstrakcja pomaga przybliżyć rewolucyjne praktyki Hesji i Wilke'a w tej epoce szerszej publiczności. Większy historyczny wpływ, jaki pozostawili Wilke i Hesse, można dostrzec szczególnie w użytych przez nich materiałach, włączając do ich pracy większe elementy koncepcyjne poprzez ciało i wykonanie. Chociaż Hesse i Wilke mieli różne konceptualne podejścia na powierzchni, po bliższym przyjrzeniu się pokaz pomaga podkreślić, jak głęboko ich życie jest zbieżne i wiele nakłada się w ich sztuce.

Obie kobiety urodziły się w odstępie zaledwie czterech lat – Hesse w 1936 i Wilke w 1940. Nieobce były im także osobiste trudy. Hesse i Wilke byli Żydami. Hesse przybyła do Stanów w 1939 roku w wieku 3 lat wraz z rodziną uciekającą przed nazistami podczas wybuchu II wojny światowej. Matka Hessego popełniła samobójstwo, gdy miała dziesięć lat. Hesse zmarł tragicznie w wieku 34 lat po trzech operacjach z powodu guza mózgu. Życie Wilke również miało podobny poziom katastrofy, jej ojciec zmarł nagle, gdy miała 20 lat. Wilke nawet tragicznie zmarła na raka w wieku 52 lat. . Na przykład późniejsza praca Wilke, której nie ma w tym programie, udokumentowała jej wstrząsające autoportrety pod koniec walki z rakiem. Jednak korzenie tego można zobaczyć w:Erotyczna abstrakcja.

Pomimo przyjęcia przez obu artystów minimalistycznej estetyki, prac opartych na procesach i wykorzystania nowych materiałów tamtych czasów, takich jak włókno szklane i płynny lateks, jest to coś, co w szczególności określi twórczość Hessego. W końcu to Hesse pod koniec lat 60. dokonała przełomu w stosowaniu lateksu w rzeźbieniu, co inni artyści, tacy jak Wilke, zaczęli stosować w swojej praktyce studyjnej.

Chociaż Hesse i Wilke krzyżują się, ich praca również bardzo się różni. Z czasem Wilke zaczęła wprowadzać do swoich utworów element bardziej performatywny; dwa z jej wczesnych występów można zobaczyć w tym spektaklu. Te elementy performansu są widoczne w pracach w ramach Erotycznej abstrakcji; coś, czym będzie się zajmowała do końca życia. Z drugiej strony Hesse utrzymywała praktykę studyjną, która była bardzo skoncentrowana na tworzonym przez nią obiekcie. Chociaż dokumentowała postępy w swojej pracy, angażując się w tematy związane z ciałem, Hesse nie zastosowała tej samej taktyki performansu, którą Wilke zbadał.

Kładąc nacisk na obiekty i instalacje, ta wystawa zagłębia się w niektóre z najbardziej przełomowych prac stworzonych przez obie kobiety. Spektakl rozważa rolę kobiecej seksualności, ciała, minimalizmu, abstrakcji i erotyki w twórczości obu artystek oraz unikalne sposoby ich eksploracji. Oglądanie ich wspólnej pracy po raz pierwszy obok siebie jest ekscytujące, chociaż serial zawiera pewne błędy. Portret urodzonej w Niemczech amerykańskiej artystki Evy Hesse (1936 – 1970), która kuca przy jednej ze swoich rzeźb, 14 września 1968. (Fot. Fred W. McDarrah/Getty Images)Zdjęcie: Fred W. McDarrah/Getty Images



Erotyczna abstrakcjaskłada się z dwóch przestrzeni galeryjnych zlokalizowanych na poziomie parteru Acquavella. W głównej sali znajdują się różnorodne małe rzeźby Wilke, a także kolaże, asamblaże rzeźbiarskie i dokumentacja z jej prac performatywnych. Drugi pokój znajdujący się przy głównym wejściu jest wypełniony wieloma dotykowymi i delikatnymi rzeźbami Hesji. Jednak oba pokoje są bardzo oddzielone. Jedyną rzeczą, która nadal wydawała się sprzeczna z intuicją, jeśli chodzi o prezentację, był wybór prezentacji każdej z ich prac z osobna. Prace obu artystów ograniczały się do różnych pomieszczeń, co nie sprzyjało zachęcaniu do większego dialogu między nimi.

Twórczość Wilkego jest ożywiona i żywa. W niektórych pracach jest żywiołowy, a nawet komiczny element. Zarówno przekonująco, jak i prosto w twarz, zachowując subtelność. Podczas gdy Wilke bezpośrednio bawi się kształtami pochwy, które zostają wyabstrahowane, prawie wymazane lub zdekonstruowane. Kawałek Wilkego Pomarańczowy Jeden z 1975 roku jest szczególnie fantastyczny .

Składające się z blach i lateksu warstwy przypominające miąższ rozchodzą się i wyglądają jak płatki lub fałdy skóry. Istnieje wiele dziur, które Wilke celowo przebił Pomarańczowy Jeden , tworząc przerwy w materiale przypominającym skórę, dając oku coś, na czym można się skupić. Poszczególne warstwy są spięte prostymi srebrnymi pineskami. Jego konstrukcja jest zarówno utylitarna, jak i delikatna. Kształt powtarza się jak akordeon w tym utworze, który według moich obliczeń składa się z co najmniej 30 warstw. Przy bliższym przyjrzeniu się trudno określić, gdzie zaczyna się krawędź metalu i kiedy pojawiają się warstwy lateksu.

Kolejna iteracja, Puder-r-rosa #1 , 1974, istnieje w czarnych tłumach na innej ścianie galerii. W sumie jest ich dziewięć ułożonych w kształcie rombu. Wykorzystując ten sam proces do tworzenia Pomarańczowy Jeden , ten utwór nabiera innego uczucia emocjonalnego niż jego towarzysz. Są tam znajome kształty, ale nie wygląda już jak ciało. Czerń wygląda jak papierowe pompony z kwiatami, często używane jako dekoracje na przyjęcia. A może jest to coś bardziej ryzykownego, wyrażającego podteksty BDSM. Kontrast między czarnym lateksem a metalem jest bardziej widoczny przy pinezkach.

Z drugiej strony praca Hessego ma w sobie decydujący niuans. Dzieła posiadają niemal pierwotną część. Wiele materiałów, z których korzysta, ulega przekształceniu i nabiera nowego znaczenia. Istnieją prace, które rozszerzają jej praktykę rysunkową na formy 3D, jednocześnie podejmując ryzyko związane z materiałami i kształtami. Jest subtelny w swojej prezentacji, ale siła, która kryje się za tymi dziełami sztuki, promieniuje prostotą, elegancją i złożonością. Są biomorficzne i odwołują się do kobiecej formy w sposób pośredni, który czasami zostaje wymazany.

Utwór Hessego z 1969 r. Bez III jest wyjątkowy. Składający się z 49 połączonych jednostek element ten rozciąga się od ściany do podłogi w linii prostej. Lateks nadaje bursztynowy blask, ale ich napięta powierzchnia nadaje wygląd podobny do skóry. Jednostki przypominają kosze na taśmie przenośnika i chociaż przedmiot jest niezwykle delikatny, wydaje się sugerować pewien ruch lub jakość kinetyczną, biorąc pod uwagę sposób, w jaki jest przedstawiony.

Kolejny utwór Hessego z 1966 roku, Bez tytułu (Porównanie Bochnera) jest częścią szerszej eksploracji kręgu, którą Hesse badała przez całą swoją karierę. Ta forma jest ponownie odwiedzana w różnych materiałach, od podkładek, przez sznury, po rysunki tuszem. Nieuprawny używa Papier-mâché i sznurka, aby stworzyć kopiec przypominający pierś. Jego trójwymiarowy kształt zapowiada się i aktywuje z utworzonego kawałka planszy. Wilke w studio Broome Street, 1973Dzięki uprzejmości Galerii Acquavella.

ten, który kocham, recenzja filmu

Pojęcie czasu i czasowości to także kolejny element prezentowany na tej wystawie. To wchodzi w grę, gdy myślimy o tym, jak kruche są te prace, nawet użyte materiały miały z czasem ulec zniszczeniu, co dodatkowo podkreśla żywotność dzieła sztuki. W katalogu wystawy znajduje się szereg fotografii artystów pracujących w swojej pracowni, zajmującej się włóknem szklanym, płynnym lateksem i innymi znalezionymi przedmiotami. To, co jest tak rewolucyjne w pracy, to sposób, w jaki aktywnie kwestionowali status quo i minimalną estetykę tej epoki, tworząc prace, które określiłyby ten czas.

Erotyka dla Hessego i Wilkego tkwi w dziele, w temacie i użytych materiałach. Erotyka to wyginanie się w kierunku skoncentrowanego na przyszłości sposobu bycia, który tworzy inne poczucie władzy i nowy sposób bycia. Choć kariery obu artystów zakończyły się zbyt wcześnie, ich spuścizna żyje dzięki ich twórczości i ryzyku, które byli gotowi podjąć.

Eva Hesse/Hannah Wilke: Erotic Abstraction można oglądać w Acquavella Gallery w Nowym Jorku do 18 czerwca 2021 roku.

Korekta: Ta recenzja pierwotnie mówiła, że ​​Eva Hesse miała 39 lat, kiedy zmarła, to nieprawda, miała 34 lata.

Ciekawe Artykuły